@Geschiedenisgek

In juni 1939 ontbood Göring Himmler naar een bijeenkomst met als algemeen verbindend onderwerp: de voorbereiding van de oorlog en daarbij als nadere precisering de middelen waarmee de geallieerden op zo’n manier konden worden geprovoceerd, tot een oorlogsverklaring. Het lossen van het eerste schot maakte namelijk geen deel uit van de strategische plannen van Hitler en de zijnen.

Himmler verzekerde Göring dat alle staatsdiensten waarover hij de leiding had, ten dienste stonden van het Reich. Ongeacht de activiteiten die moesten worden ondernomen.
Goebbels, ook aanwezig bij de bijeenkomst, merkte op dat ‘welk plan er ook werd gemaakt, het moest zich lenen voor een succesvolle propaganda. Anders zou Duitsland naar voren komen als het provocerende land.’ Het plan, zoals het was uitgewerkt en enthousiast goedgekeurd door Hitler, werd tijdens het proces van Neurenberg in detail uit de doeken gedaan door Alfred Naujocks, een hoge SS-officier die bij de operatie betrokken was.

Een gevechtsgroep uit Polen
‘Op of omstreeks 10 augustus 1939 heeft Heydrich mij persoonlijk bevel gegeven een aanval uit te voeren op het radiostation van Gleiwitz, en het te doen voorkomen of de aanval werd uitgevoerd door een gevechtsgroep uit Polen. Dit plan werd later bekend  als ‘Operatie Himmler’.  Heydrich zei: ‘Er is daadwerkelijk bewijs nodig van deze Poolse aanvallen. Zowel voor de buitenlandse pers, als voor de Duitse propaganda.’
‘Mijn instructies waren om het radiostation te bezetten en lang genoeg in handen te houden om een Pools sprekende Duitser, die mij ter beschikking zou worden gesteld, de gelegenheid te geven voor de radio een anti-Hitler speech in het Pools te houden. In de tussentijd kregen een dozijn in Poolse uniformen gestoken gevangenen uit een concentratiekamp dodelijke injecties toegediend.

De gevangenen werden naar Gleiwitz gebracht en daar (dichtbij het radiostation) voor dood achtergelaten, nadat zij eerst op overtuigende manier waren doodgeschoten. Na het incident zouden leden van de pers naar de plaats worden gebracht, waar zij de zogenaamde Polen konden fotograferen. De foto’s konden als ‘bewijs’ voor de Poolse agressie in het krantenverslag worden opgenomen.’

Hoewel het complot van Himmler en Heydrich aanvankelijk onuitvoerbaar leek – er waren geen Poolse uniformen, kon het toch doorgaan.  Het ging  31 augustus om 12.00 uur ’s middags van start en werd ’s avonds rond 20.00 uur uitgevoerd.

Völkischer Beobachter
In de Völkischer Beobachter – de partijkrant van de nazi’s – stond daags daarna het volgende verslag:

‘Een troep Poolse oproerlingen is gisteravond het gebouw van Radio Gleiwitz binnengedrongen. Op dat was er slechts beperkt personeel aanwezig. Zij sloegen de wacht neer en stormden de studio binnen. Daar werd met knuppels op het aanwezige personeel in geslagen.’
‘De aanvallers lazen toen een in het Pools en Duits voorbereide propagandaspeech voor, verklaarden dat de stad en het radiostation in Poolse handen waren en eindigden met een schandelijke bespotting van de Führer. ‘

Polen heeft voor de oorlog gekozen
Bij het aanbreken van de dag stelden de Duitse legers zich op, gingen de Poolse grens over en snelden van het noorden, zuiden en westen richting Warschau. De Tweede Wereldoorlog was begonnen.

‘Ondanks de appèls van de Führer, heeft Polen voor de oorlog gekozen, kopten volgende edities van de VB. Himmler schreef in zijn dagboek: ‘Een kolossale dag voor mij. Operatie Himmler heeft de Führer op zijn wenken bediend. Ik zal steeds met trots kunnen terugkijken op mijn plan en het succes ervan.’

Natuurlijk vergat hij te melden dat het Heydrich was die de details had uitgewerkt. Terwijl hij altijd een wrok had gekoesterd, omdat hij, niettegenstaande zijn verschrikkelijke macht, nooit iets had bijgedragen tot de inleidende stappen voor de oorlog voelde nu dat hij de enige zet had gedaan die de oorlogsmachine in beweging had gebracht. Daardoor had hij alle anderen in belangrijkheid overtroffen.